น้อมถวายอาลัยแด่มหาบุรุษผู้จากไป..

“นับแต่วัยเยาว์จนเลยล่วงสู่มัชฌิม สิ่งที่ผมคุ้นเคยและเฝ้ารอคอยมาตลอดก็คือการสดับฟังพระบรมราโชวาทขององค์ในหลวง ทั้งเนื่องในวโรกาศเฉลิมพระชนม์พรรษาและพระราชทานพรปีใหม่ โดยเฉพาะกว่าสิบปีให้หลังมานี้ในยามที่พระพลานามัยของพระองค์ร่วงโรยด้วยพระชนม์มายุที่สูงวัย ผมดีใจทุกครั้งที่ได้รับฟังพระราชดำรัสของพระองค์ในวันเฉลิม และ ปลาบปลื้มมีกำลังตลอดมาเมื่อได้รับพรปีใหม่พร้อมรับพระพรของพระองค์ใส่เกล้าใส่กระหม่อมไว้ด้วยความปิติยินดีพร้อมกำลังใจที่เปี่ยมล้น…”

วัยที่ล่วงเลย ทำให้ผมได้เรียนรู้และเข้าใจความเป็นไปของธรรมชาติมากขึ้น สรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงไม่มีอะไรคงเดิม… บ้างเปลี่ยนแปลงเห็นได้รวดเร็ว และบ้างการเปลี่ยนแปลงก็ดำเนินไปอย่างช้า ๆ จนเราอาจไม่สังเกตเห็น

จากความทรงจำในวัยเยาว์ ภาพของพระมหากษัตริย์ในชุดเสื้อสูทคลุมพระองค์ มือถือแผนที่ฉบับใหญ่ ที่พระศอห้อยกล้องถ่ายรูปที่ทรงยกขึ้นถ่ายรูปทิวทัศน์หรือพสกนิกรเป็นระยะนั้น เป็นภาพติดตาของผมตลอดมา ไม่ว่าจะเป็นภาพที่ทรงเสด็จพระราชดำเนินไปตามท้องทุ่งกันดารหรือป่าเขาในวันที่บ้านเมืองกำลังพัฒนาและขาดแคลนถนนหนทาง…การเสด็จเยี่ยมฐานทหารในแนวหน้าเพื่อพระราชทานถุงยังชีพและกำลังใจในยุคสมัยที่บ้านเมืองแดงเดือดด้วยภัยคอมมิวนิสต์ หรือ การเยี่ยมเยียนทหารที่บาดเจ็บจากการสู้รบที่โรงพยาบาล…ภาพต่าง ๆ เหล่านี้ผมยังจำได้ดี แม้กาลก่อนอาจจะไม่เข้าใจลึกซึ้งนักด้วยวัยที่ยังเยาว์แต่การเสด็จพระราชดำเนินนั้นก็ได้กระทำซ้าแล้วซ้ำอีกหลาย ๆ ปี จนเป็นภาพที่ผมจำได้อย่างไม่มีวันลืมเลือน และได้เริ่มเข้าใจซึมซับว่าเหตุใดพระองค์ถึงต้องทรงงานด้วยความลำบากตรากตรำถึงเพียงนี้

อีกทั้งเป็นเรื่องราวที่ทำให้ผม..ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ใต้พระบรมโพธิสมภารภาคภูมิใจที่ได้เป็นพสกนิกรของพระองค์ท่าน และสามารถเล่าเรื่องราวให้เพือนชาวตางชาติฟังซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่รู้เบื่อ

ในวันที่พร้อมด้วยวุฒิภาวะ ผมได้เรียนรู้และเข้าใจอยางถ่องแท้ถึงการดำรงคงอยู่ของสถาบันหลักของชาติ เป็นวันที่ยิ่งได้เรียนรู้ก็ยิ่งเข้าใจและยิ่งซาบซึ้งในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำให้กับชาวไทยตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา

ผมได้เห็นความเหน็ดเหนื่อย, ความยากลำบาก และพระวิริยะอุตสาหะของพระองค์ที่มุ่งมั่นจะทำให้พสกนิกรทุกคนได้ยกระดับความเป็นอยู่ของชีวิตให้ดีขึ้น ความเหน็ดเหนื่อยตรากตรำที่ไม่อยู่ในความจำเป็นที่พระองค์จะต้องทรงกระทำเลยในฐานะของพระมหากษัตริย์…

13 ตุลาคม 2559 ….จากข่าวลือที่มีมาอย่างต่อเนื่องของวันที่ 12 จนลุล่วงเข้าวันที่ 13 ตุลาคม ทำให้ผมรู้สึกวิตกกังวลมากและใจคอไม่ดี แม้จะได้เคยเตรียมตัวเตรียมใจมาบ้างแล้วก็ตาม

1 ทุ่มตรง….ดวงใจไทยทั้งชาติต้องพบกับความอาดูรสูญเสียจนเกินกว่าจะรับได้ แม้ว่าเราจะได้เตรียมตัวเตรียมใจกันไว้บ้างแล้ว หากแต่เมื่อเวลานี้มาถึงจริงๆ เราชาวไทยทุกคนต่างมิอาจแบกรับความรู้สึกนี้ไว้ได้เลย…